
Wij gebruiken cookies om jouw browse-ervaring te verbeteren, gepersonaliseerde inhoud aan te bieden en ons verkeer te analyseren. Door op "Alles accepteren" te klikken accepteer je dit en geef je toestemming dat we deze informatie delen met derden en dat je gegevens in de VS verwerkt kunnen worden. Lees voor meer informatie onze .
Je kunt je voorkeuren op elk moment aanpassen. Als je weigert, gebruiken we alleen de essentiële cookies en ontvang je helaas geen gepersonaliseerde inhoud.

Ahoy piraat,
Wij nemen we je mee naar de plekken waar ontmoetingen met Walvissen echt magisch zijn. Van uitkijkpunten op het land tot plekken waar je ze met veel respect zelfs in het water kunt tegenkomen.
Op deze plekken kun je walvissen zien of zelfs met ze zwemmen en zo doe je het op een verantwoordelijke manier 👇
Als je wilt walvis spotten zonder een slecht geweten, let dan op deze "green flags":
Minimale afstand: De boten houden minstens 100 tot 200 meter afstand en "bedringen" de dieren niet.
Motor uit: De kapitein zet de motor uit of in de vrijloop zodra er walvissen in de buurt zijn.
Tijdslimiet: De boot blijft niet eeuwig bij één groep (meestal max. 20–30 minuten).
Educatieve insteek: Er is een gids aan boord die uitleg geeft over biologie en beschermingsmaatregelen, in plaats van alleen maar "actie" te beloven.
Certificeringen: Let op keurmerken zoals WCA (World Cetacean Alliance) of regionale eco-certificaten.
Meestal krijg je via reviews op TripAdvisor en Google al een goede indruk van deze punten.
Terwijl we wereldwijd de meest spectaculaire locaties opzoeken om bultruggen te bewonderen, herinnert de recente drievoudige stranding van een jonge, verzwakte bultrug bij Timmendorfer Strand en Wismar ons aan de kwetsbaarheid van deze reuzen; marinebiologen waarschuwen dat desoriëntatie door onderzeebootgeluiden of voedselgebrek in de Oostzee de overlevingskansen van deze dieren direct in gevaar brengt.
Het observeren van walvissen vereist uiterste discipline, zoals nu pijnlijk duidelijk wordt bij de Duitse kust: daar probeert de waterpolitie met een verplichte afstand van 500 meter een gestrande en uitgeputte bultrug de nodige rust te gunnen om terug naar de Atlantische Oceaan te navigeren - een actueel voorbeeld van waarom respectvolle afstand de belangrijkste regel is bij elke ontmoeting

Je moet akkoord gaan met de cookies en het privacybeleid van deze externe dienst om de inhoud te bekijken.
Als je mij vraagt naar een echte klassieker, dan staat Baja hoog op de lijst: in de winter zie je bij Cabo San Lucas bultruggen zelfs vanaf het strand. Met een boottocht zie je ze van dichtbij. In de lagunes verder naar het noorden leven grijze walvissen, die soms tot direct aan de boot komen. Daarnaast heb je in de Golf van Californië zelfs kans op blauwe vinvissen en orka's. Het seizoen is vooral sterk van grofweg december tot april; grijze walvissen zijn in de lagunes vooral tussen januari en maart top.
Tenerife is een plek die ik direct aanbeveel aan mensen die niet eeuwig willen plannen, omdat het zo makkelijk te bereiken is: voor de zuidwestkust kun je het hele jaar door grienden (pilot whales) en tuimelaars zien. Voor grotere doortrekkende walvissoorten zijn de winter en het voorjaar meestal het spannendst.
Kaikōura is nagenoeg een must-see als je op het Zuidereiland bent. Je kunt hier namelijk het hele jaar door potvissen zien, op een plek waar bergen direct de zee in duiken. Afhankelijk van het seizoen komen daar bultruggen, zuidkapers, grienden of zelfs blauwe vinvissen bij.
Hermanus is perfect voor iedereen die walvissen graag ontspannen vanaf het land wil zien, zonder direct op een boot te hoeven stappen. De sterren zijn hier de zuidkapers, op hun best tussen augustus en oktober, hoewel het seizoen over het algemeen van juni tot november loopt.
Verder naar het noorden is Húsavík een ontzettend goede tip: hier komen vooral bultruggen veel voor, evenals dwergvinvissen, en met geluk duikt er zelfs een blauwe vinvis op. De beste tijd ligt grofweg tussen mei en september, maar het seizoen loopt in de regel van maart tot november.
De Azoren zijn zo'n plek waar je nooit precies weet wat er als volgende opduikt, en dat maakt het juist zo goed. Potvissen zijn hier het hele jaar door mogelijk en tussen april en juni trekken er bovendien gewone vinvissen, blauwe vinvissen en noordse vinvissen langs.
Voor blauwe vinvissen zou ik Monterey definitief op de lijst zetten: van juli tot oktober zijn de kansen bijzonder goed, en in het algemeen is de baai bijna het hele jaar door boeiend. Daarnaast zie je er bultruggen, grijze walvissen en bij vlagen zelfs orka's - een plek met echt veel afwisseling dus.
Als je absoluut orka's wilt zien, is het noorden van Vancouver Island een zeer sterke kandidaat. Rondom Telegraph Cove en de Johnstone Strait heb je in het seizoen bovendien goede kansen op bultruggen - en het hele decor daar is sowieso absurd mooi.
Patagonië levert dat ruige, dramatische natuurgevoel dat je niet snel vergeet: bij Península Valdés komen zuidkapers naar de beschutte baaien om te kalven en hun jongen groot te brengen. Het seizoen loopt grofweg van juni tot december en met name vroeg in de winter kun je ze soms zelfs dicht bij de kust zien.
Tonga is voor velen de ultieme droomplek, omdat het zwemmen met bultruggen daar officieel gereguleerd is. Het seizoen loopt doorgaans van juli tot oktober - met augustus en september vaak als beste maanden. Het is mogelijk op meerdere eilanden, maar het Vava'u-atol is het populairst. Zo populair dat accommodaties en tours soms tot wel een jaar van tevoren zijn volgeboekt.
Moorea is eveneens een van de meest iconische plekken voor deze ervaring met bultruggen, en ook daar is het geheel streng gereguleerd.
Timor-Leste is nog beduidend minder mainstream en juist daarom voor velen interessant: tussen ongeveer oktober en december trekken talloze walvissoorten hier door de Straat van Ombai-Wetar. Er zijn daar daadwerkelijk opties om met blauwe vinvissen te zwemmen. Anders dan bij bultruggen zijn de ervaringen hier echter wat korter en hectischer, omdat je meestal vlak voor de walvis in het water springt en hem dan onder je door ziet trekken.
Als je denkt aan koude, wilde ontmoetingen, dan is Skjervøy een naam die steeds weer valt: van ongeveer november tot januari kun je hier orka's in het water ervaren — definitief niets voor mensen die badwatertemperaturen nodig hebben, maar je bent gehuld in dikke droogpakken en de adrenaline verwarmt je extra.
Dominica is meer de "once in a lifetime, als budget geen rol speelt"-variant, want hier gaat het om ontmoetingen met potvissen en dat is echt niet goedkoop. Alleen de door de staat vereiste vergunning voor 10 dagen kost volgens de laatste gegevens rond de 4.000 US-dollar, waarbij de reis- en tourkosten nog komen kijken.
Ten noorden van de Dominicaanse Republiek ligt de Silver Bank, een van de beroemdste plekken ter wereld om bultruggen in het water te ontmoeten - meestal in de vorm van meerdaagse liveaboards tussen januari en april. Dit is spectaculair, maar meer een expeditie dan een klassieke "tour".
Mauritius wordt nog vaak genoemd, maar hier is een kritische blik nodig: sinds 2020 is het zwemmen met grote walvissen daar officieel verboden, daarom nemen wij dit niet op als aanbeveling.
Ja, het wordt aangeboden - maar juist hier zou ik het duidelijk afraden: zwemmen met walvissen is in Sri Lanka illegaal. Veel aanbieders houden zich desondanks niet aan de regels, waardoor soms wel een dozijn boten om één walvis heen cirkelt. Vermoedelijk is dat de reden dat er daar inmiddels al lang geen blauwe vinvis meer is gespot, hoewel gewone vinvissen er nog regelmatig langskomen.
De baai staat erom bekend dat grijze walvissen soms tot bij de boten komen en interactie zoeken met mensen. Helaas leidt dit tot een verwachtingspatroon bij toeristen, waar sommige gidsen graag aan voldoen door extreem dicht naar de walvissen toe te varen. Daarom overweegt de regering momenteel om de regelgeving te verscherpen.